Het leed dat solliciteren heet

Na een lange periode van ziekte (en dus ook thuiszitten) is de kogel door de kerk, ik zit officieel in de WW. Voor de eerste keer. Mijn werkgever en ik zijn goed uit elkaar gegaan, er zijn geen conflicten en ik heb, tot aan mijn ziek worden, een heel fijne werktijd bij ze gehad.

Maar je moet ook door en er erg veel bij stilstaan doe ik niet. Daar word ik alleen maar verdrietig van. Ik wil weer aan het werk. Ik mis mijn collega’s, ik mis het feit dat ik wat nuttigs kan doen voor mezelf en onze maatschappij (behalve fulltime moederen en ons huis brandschoon houden) en ik haat het om mijn ‘handje op te houden’ bij de overheid. Het liefst wil ik iets doen wat ik voorheen niet deed. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want ook al lijkt er enorm veel werk te zijn; zonder de benodigde papieren kom je niet snel ergens binnen.

Sterker nog; de eisen die werkgevers stellen aan hun toekomstig personeel is vrij streng. Waar ligt dat aan? Voorbeeld: Ik heb zelf heel erg veel klantcontact ervaring, met de nodige werkdruk erbij, maar ik zou vlgs werkgevers niet iets administratief kunnen doen? Ik heb dan niet de benodigde papieren. Ik heb papieren op HBO niveau, maar zelfs voor MBO functies word ik afgewezen. Hoe komt dat? Kijken werkgevers/ recruiters alleen naar het CV en is die niet goed genoeg? Of solliciteren er zoveel mensen dat er altijd mensen bij zitten met meer ervaring/ papieren? Schat ik het niet goed in?

Jammer genoeg krijg ik meestal geen uitgebreide reactie op mijn sollicitatie, maar alleen “je past helaas niet bij de functie”.

Pasgeleden zag ik een vacature voor klantcontact/service voorbijkomen bij het bureau wat gaat over rijbewijzen. Dat loopt via het uitzendbureau. Ze vroegen specifiek mensen die ervaring hadden met weerstandsgesprekken. (lees: uitgescholden worden). Nu heb ik daar best wel wat ervaring mee, en ben ik niet bang voor een verhit gesprek. Het salaris was wel schrikbarend laag. 13 euro nog wat per uur. Bruto. Ik vroeg, kunnen we daar over onderhandelen? Vlgs de dame van het uitzendbureau was dit al een hoog salaris.

Ik verdiende goed met mijn laatste baan. De reden dat ik hier dan niet meer verder ga, is dat ik dan toch weer sollicitatieplicht krijg voor meer uren om het oude salaris terug te kunnen verdienen. Dat schiet toch ook niet op? Krijg ik alleen maar meer stress van. En dan te bedenken dat het bureau voor rijbewijzen al een achterstand heeft van een half jaar, dan zou je personeel toch juist wat meer salaris bieden? Of ben ik nou gek?

Waarom wil je niet doen waar je voor geleerd hebt?, zul je misschien afvragen. Ten eerste omdat ik chronisch beperkingen heb overgehouden aan mijn ziekte die niet meer passen bij wat ik altijd deed, ik moet dus gedwongen op zoek naar iets wat niet in mijn straatje ligt. Dit maakt het allemaal nog veel lastiger.

Ik moet dus weer helemaal opnieuw beginnen. En dat vind ik niet erg, maar was er maar een werkgever die mij een kans wilde geven. Iemand een kans geven die beperkingen heeft, iemand die wel hersenen heeft, en graag wil werken en door wil leren. Waar vind ik zo’n werkgever?

ps. ik ben nog aan het soebatten met het UWV over WIA.

Wie heeft de gouden tip voor een goed CV, of goede zin in een sollicitatiebrief?  Hoe ziet jouw LinkedIn eruit? Nog iets speciaals in het profiel? Ik ben wel heel erg benieuwd hoe andere mensen dit aanpakken 😉 Brand los in de reacties, zou ik zeggen.

 

 

8 gedachten over “Het leed dat solliciteren heet”

  1. Mijn tip: afkijken bij anderen en overnemen wat je aanspreekt. En zeker niet liegen. Ik vind vacatureteksten, een cv, sollicitatiegesprekken en LinkedIn één grote poppenkast. Laat zien wat je ervaring is, wees enthousiast en thats it. Word je afgewezen, dan zijn ze niet opzoek naar iemand met inhoud (maar naar papiertjes voor de statestieken) En daar wil je niet werken!
    Gewoon jezelf zijn. Er zijn echt werkgevers die daar naar opzoek zijn.

    Liked by 1 persoon

    1. Fijne reactie, dankjewel! LinkedIn is inderdaad vooral voor ‘kijk mij het eens goed doen’ 😉 Sorry als mijn integratiecoach meeleest, maar zo is het wel. Je hebt ook gelijk, maar frustrerend is het wel. Zonder dat men je ooit gezien heeft, of dat je überhaupt je verhaal kan doen, wordt je al neergeschoten. Ik heb al diverse sollicitatiegesprekken gevoerd, en eerlijk geweest over mijn beperkingen, maar dat heeft me tot nu toe nog niet aan een baan geholpen. Wat ik wel heel leuk vind is dat ik nu wel heel veel verschillende mensen ontmoet, en mag meekijken bij bedrijven of zij functies hebben die mij aanspreken. Maargoed, dat is voor erbij en levert geen geld op.

      Like

  2. Het hangt heel veel af van de sector, in de zorg kan je wel een duale opleiding doen. Het start salaris is laag, maar als je eenmaal gediplomeerd bent verdien je als vpk een modaal salaris.

    Liked by 1 persoon

    1. Ik ben vpk, en wil juist de zorg uit. Of althans niet meer aan het bed staan. Een zorggerelateerde functie is nog wel een optie. Dit ivm mijn beperkingen. Ik ben ook niet geschikt voor het onderwijs helaas.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s